و در شانزدهم اردیبهشت ماه که صورت حادثه گل انداخت

پسرک شانه به شانه ی غربتش آخرین ترجیع بند بی کسیش را سرود

تا رهایی سه ایستگاه فاصله است

و باز در پس کوچه های احساس باران بارید

و بدون چتر که چشمان خاطراتم خیس خیس بودند

و ردپای تو که پاک شده بود

 من اینجا تنها در بیستون هنوز دلواپس توام

راستی ! تو دلتنگ نمیشوی ؟